BannerQuotes
Twitter Facebook YouTube
English
Ga snel naar:

Een heerlijk avondje

 
 

 

Het is weer Sinterklaas. Wat een blije tijd is dat! Massaal in de rij voor de kassa voor de laatste inkopen, gescheld en getier als alleen nog maar chocoladeletters met de letter X en Q te verkrijgen zijn, kinderen wiens hebzucht hen tot waanzin drijft, om nog maar te zwijgen over het ADHD-gehalte van de zoete lieve kindertjes door al het suikerwerk dat ze in veel te korte tijd in hun giechel hebben gestopt. Heerlijk zo’n feest!

 

Vroeger mocht je na de landelijke intocht ook een keer je schoen zetten. Bij ons was dat niet zo spannend, aangezien ik mijn chocoladen presentje al een week in de koelkast had zien liggen. Maar voor het gevoel moest je dan eerst een liedje zingen bij de kachel. Ik wist wel dat Pieten door de schoorsteen kwamen (daarom waren ze tenslotte zwart), maar ik zat me altijd af te vragen hoe ze dan door de radiator heen uit de verwarmingsbuizen konden kruipen. Niet zelden ging ik de volgende ochtend naar beneden om te ontdekken dat mijn schoen nog leeg was. Als ik dan met betraand gezicht het mijn moeder vertelde, moest ik maar even een minuutje bij de trap gaan wachten. Ik hoorde dan wat gerommel in de koelkast en even later vond ik een heel koud chocoladen Sinterklaasje in mijn schoen. Nee, ik wist wel beter: die Pieten waren niet via de verwarming gekomen.

 

Sinterklaasavond was de enige avond in het hele jaar dat de stenen salontafel uit de voorhoek werd gehaald. Eerst genoot je nog even van de vrije ruimte die dit opleverde, alvorens de tafelafdrukken in de vloerbedekking onzichtbaar werden door de enorme berg met cadeautjes die er werd neergelegd. Je mocht er met je handen niet aankomen en het half uur dat de cadeautjes je daar onbezoldigd aan lagen te grijnzen, leken wel een eeuwigheid. Van de spanning moest je om de vijf minuten plassen. Je zat altijd te wachten op een broer of een zus die nog de laatste hand legde aan een surprise. Of op je moeder die haar gedicht nog even netjes overtikte op de typmachine, hardop, waardoor je niet meer hoefde te raden wie ze getrokken had.

Als dan het feest begon ging mijn vader op z’n knieën naast de berg cadeautjes zitten en begon met uitdelen. Dit werd afgewisseld met surprises. Met gedicht natuurlijk. Zo’n surprise was altijd opgebouwd uit Wc-rollen, kartonnen dozen en dat vermaledijde crêpepapier. Eerder ‘crap’papier wat mij betreft: het plakte niet, je kon er niet op schrijven en het scheurde al als je er naar keek. Net als de rest van de surprise overigens.

sneop

Ik kreeg vroeger veel cadeautjes, al was ik – eerlijk gezegd – niet met alles blij. We kregen namelijk ook ‘nuttige’ cadeautjes en met sokken, een spencer en twee wanten aan een touwtje kun je niet echt spelen. Lego, Playmobil en plastic soldaatjes maakten gelukkig veel goed.

 

Dan die Sinterklaasliedjes: wat een geweldige erfenis. Deze liedjes roepen zoveel warme gevoelens op. Muzikale marsepein. Veel driekwartsmaten (walsjes), die we in onze huidige muzikale cultuur bijna niet meer tegenkomen. Zelfs moeilijke maatwisselingen worden zonder problemen door iedereen meegezongen. Denk maar eens aan ‘Zie de maan schijnt door de bomen’. Een keurige driekwart op het oog, maar met een paar originele tweekwarten ertussendoor. Doordat “makkers staakt uw wild geraas” op de tel moet beginnen, wordt “…bomen” (uit de titel) een tweekwartsmaat, net als “…gekomen” en “…wie de gard”. Helaas wordt tegenwoordig het hele lied in een driekwart gezongen, waardoor je van de rare rusten krijgt na “bomen”, “gekomen” en zelfs twee na “gard”. Maar het ergste is nog als ze die driekwartliedjes verplatten naar een vierkwartsmaat, omdat er zo nodig een beat onder moet. Au, wat doet dat pijn. ‘Zie ginds komt de stoomboot’ als housenummer of ‘Zwarte Piet ging uit fietsen’ met een rap van Lange Frans. Wat zijn we diep gezonken. En dat is niet handig met een stoomboot. Coole Piet Diego spant de kroon met zijn Pietbeats. Een heel toepasselijke naam: Coole Piet. Alle warmte is uit de liedjes verdwenen.

 

Vroeger draaiden wij met Sinterklaas een plaat gezongen door kinderkoor ‘De Leidse Sleuteltjes’. Voor de jongeren: een plaat is een soort hele grote cd uit de tijd dat elektronica zwaar was en een draad had; een telefoon, een radio, een spelcomputer. In die tijd hadden wij nog geen 488 verschillende soorten Pieten, maar drie: de Hoofdpiet, de Wegwijspiet en de Praatjespiet. Alle anderen heetten gewoon Zwarte Piet. Wij hadden geen Lange Frans, maar Lange Vingers. Niet elke dag een Sinterklaasjournaal of de Club van Sinterklaas, maar gewoon één intocht en één avond waarop ieder kind aan de televisie gekluisterd zat: als Sinterklaas in Sesamstraat kwam. En wij hadden maar één Sinterklaasavond. Niet eentje met de peuterspeelzaal, eentje met het kinderdagverblijf, eentje met de buitenschoolse opvang, eentje met de binnenschoolse opvang, eentje met mama en haar nieuwe vriend, eentje met papa en zijn nieuwe vriend, eentje met de gastvader, eentje met de pleegmoeder, nee, gewoon één avondje! Maar wel een heerlijk avondje. Goeie, ouwe tijd...

 

mijter

De laatste tijd en vooral de afgelopen dagen denk ik vaak na over die opmerkelijke bisschop uit Myra. Want u weet het; hij komt niet uit Spanje (dan had hij zijn feestje ook nooit kunnen betalen), maar uit Turkije en hij is beschermheilige van dieven, moordenaars, piraten en prostituees. O ja, en kinderen natuurlijk. We weten niet veel van die lieve, goede Klaas; ons feest is een samenraapsel van legendes en mythes met vooral Germaanse en Noordse oorsprong. Wat we wel weten is dat hij goed was voor kinderen. Arme kinderen. Daar zit namelijk de kern. Sinterklaas is een volksfeest geworden om onszelf en onze kinderen eens lekker te kietelen. Op zich niets mis mee. Maar we vergeten wel waar het de man in kwestie eigenlijk om te doen was: de armen en alle mensen die het moeilijk hebben even laten glimlachen. Even laten vergeten hoe slecht ze het hebben. Even een heerlijk avondje bezorgen.

 

Ik stel voor dat we Sinterklaas nieuw leven inblazen. Niet met allerlei soorten Pieten, vette beats of Lange Frans. Nee, dat we teruggaan naar de oorspronkelijke idee. Ik woon in Rotterdam en geloof me, armoede is niet ver. Niet alleen hier, maar helaas overal in Nederland. Het is op de hoek van de straat. Laten we cadeautjes kopen, niet voor onszelf, maar voor de allerarmsten onder ons. Voor kinderen van de voedselbank. Voor kinderen in asielzoekerscentra. Voor kinderen met ouders die de eindjes niet aan elkaar kunnen knopen. Voor kinderen zonder ouders. Doe die cadeautjes dan in een doos of een tas, voor mijn part in een juten aardappelzak. Zet het voor hun deur en klop aan. Een keer hard, een keer zacht. Dan gauw wegrennen en om een hoekje gluren om te kijken hoe verbaasd en dankbaar die kinderen zijn. Net als hun ouders. Ik beloof u: u heeft het beste Sinterklaasfeest ooit. Tuurlijk; een doosje Lego en een paar kniekousen mag best. Maar laten we stoppen met ons geld te verkwisten aan kinderen die alles al hebben en van gekkigheid niet weten wat ze van Sinterklaas moeten vragen. Laten we de kinderen en hun ouders verwennen die dat zelf niet kunnen. Zodat die kinderen ook kunnen zingen, springen en blij zijn. Niet high van de suiker, maar van oprecht geluk. Zo is het ooit bedoeld. Zullen we dat afspreken? In de geest van de Heilige Nico. Zoals we al zingen in ‘Zie de maan schijnt door de bomen’ – inclusief maatwisselingen:

 

 

O wat pret zal 't zijn te spelen
 met die bonte harlekijn.

Eerlijk zullen we alles delen,
 suikergoed en marsepein.

 

 

Geplaatst op: 5 december 2012

 

Wilt u deze column als eerste ontvangen in uw mailbox? Stuur dan een mailtje naar blog@ajlschenkel.com

Line

Vorige Vorige Overzicht Volgende Volgende

 

 

 

 
© AfterBeat | KvK 24449755
Banner
Bekijk deze website in het Nederlands
View this website in English
Volg Harm Jan op YouTube
Volg Harm Jan op Facebook
Volg Harm Jan op Twitter