BannerQuotes
Twitter Facebook YouTube
English
Ga snel naar:

Met lijf en leden

 
 

 

Ik wil het met u dit keer hebben over iets vlezigs: het lichaam. Ik bedoel het niet in esoterische zin, maar gewoon dat ding waar je armen en benen aan geschroefd zijn. Ik geef regelmatig workshops en soms ga ik daarin met de deelnemers ‘mimen’. Niet met witte handschoentjes in een glazen kooi, maar gewoon zo letterlijk mogelijk uitbeelden wat je bijvoorbeeld zingt in een lied. De deelnemers hebben de grootste lol en dat is ook het motief voor deze act. Maar iedere keer weer is het fascinerend om te zien hoe mensen zich met mime bewust worden van hun eigen lijf en wat dat voor gevolgen heeft.

 

Allereerst zie je altijd weer een bevestiging van het gezegde over dat ene schaap en die dam. In het begin doen er maar een paar mee. Van lieverlee druppelen er wat bij tot het moment komt dat er meer wel dan niet meedoen. De laatsten gaan overstag en uiteindelijk staat iedereen zichzelf belachelijk te maken. Tenminste, dat denken ze. Maar niets is minder waar…

Gek genoeg is er altijd wel eentje die koppig blijft weigeren. Laten we hem Bram noemen. Bram heeft besloten niet mee te doen. ‘Wat een onzin dat mimen. Daarvoor ben ik niet die workshop gaan doen,’ denkt Bram. Maar juist voor Bram geldt een vervelend principe: hoe langer hij wacht met meedoen, des te ongeloofwaardiger het wordt als hij toch gaat meedoen. En nu is hij de enige overgebleven lemming die niet is gesprongen. Allerlei excuses schieten door zijn hoofd. ‘Zal ik zeggen dat het iets medisch is?’ denkt hij. Nee, dat werkt ook niet, want er staan hier wel meer gekneusde besjes tussen en die doen vrolijk mee. Per seconde gaat Bram zich ongemakkelijker voelen, want de rest gaat het zo ook opvallen dat hij niet meedoet. Bram is iemand die totaal niet houdt van verrassingen en bij groepsactiviteiten zal je hem dus nooit vooraan zien staan. Dat is nu een beetje zijn behoud, want maar weinig anderen zien zijn blozende wangetjes.

Leo

Bij mime ben je bezig met heel je lijf, dus ziet Bram om zich heen allerlei handen en voeten rondslingeren. Bram krijgt een déjà vu. Op een rare manier herinnert hij zich weer hoe hij voor het eerst ontdekte dat hij armen had met handen en vingers eraan. Hij was nog heerlijk ongeboren aan het ronddobberen in de prenatale vesting die zijn moeder heette, toen hij voor het eerst die zonderlinge stok met vijf frietjes zag. Wat moest je daar nu mee doen? Had je dat dan nodig als je door die glijbaan naar buiten schoot? Of was dat alvast voor straks in de Tummy Tub? Bram herinnert het zich weer als de dag van gisteren. Vreemd genoeg voelt hij ook nu weer die verwarring. ‘Twee stokken, tien frietjes,’ telt hij. ‘Zoveel had ik er vroeger ook. Maar wat in de vrede moet je ermee doen?’ Hoe meer er om hem heen wordt bewogen en gelachen, hoe meer Bram het gevoel krijgt dat iedereen om hem lacht. Alsof hij het kan helpen dat hij eruit ziet als een zak aardappelen! ‘Dat komt natuurlijk door die stomme frietjes!’ Gauw steekt Bram allebei de stokken in zijn broekzakken. Zo, nu ziet niemand ze meer. ‘Ze kunnen een broekzak misschien beter een patatzak noemen,’ mompelt hij zachtjes in zichzelf.

 

We laten Bram even voor wat het is en concentreren ons weer op de rest van de deelnemers. Buiten Bram kun je namelijk twee groepen onderscheiden. De ene groep is volledig eigen met zijn of haar lijf en doet lekker mee. De een doet dat wat soepeler dan de ander, maar ieder op een relaxte manier. Laten we die groep de ‘Chillers’ noemen. De andere groep doet ook wel mee, maar is zich erg bewust van zichzelf en misschien nog wel meer van wat de ander van ze vindt. Deze noemen we voor het gemak de ‘Gillers’.

 

Een Chiller kun je zo tegenkomen in de sauna of een wellness centre. Wat een uitvinding is dat trouwens. Iedereen huppelt daar poedelnaakt rond als een herboren Adam of Eva, knetterstoned van de eucalyptus. Wat een vrijheid! Wat een blijheid! Het mooiste is nog dat iedereen zo lekker hetzelfde eruit ziet. Begrijp me goed, het valt je snel genoeg op dat vooral niemand er hetzelfde uitziet, maar ik bedoel het figuurlijk. Je kunt niet zien wat iemand z’n beroep is, wat z’n bankrekening is, z’n intelligentie quotiënt of wat dan ook. Je kunt je niet beter voordoen dan je bent. Je kunt namelijk niets meer verbergen. En geloof me: je ziet er van alles: dik en dun, groot en klein, gekreukeld en verzakt, opgeblazen en leeggelopen. Je ziet blondines die geen blondine blijken te zijn, facelifts op plaatsen waar je geen gezicht verwacht, toffe tattoos, pijnlijke piercings en harige Harry’s met kale knikkers. Allemaal mensen die min of meer oké zijn met hun eigen lijf. Wat anderen daarvan vinden? Dat laten ze lekker bij die ander. Daar houdt een Chiller zich niet mee bezig.

 

Patat
Gillers kom je tegen bij een Marco Borsato concert, maandagochtend in de spits of zaterdagmiddag in de Ikea. Ze doen graag dingen die anderen ook doen en veilig zijn gebleken. Ze rijden in een Volvo, worden lid van de tennisclub ‘omdat de buren dat ook zijn’, gaan elk jaar op vakantie naar dezelfde camping in Frankrijk en trouwen met degene met wie ze het eerst gezoend hebben. Er is niets mis mee, maar het is ook niet spannend. Als een Giller iets te lang wordt aangestaard, denkt deze niet: “Goh, ik zie er blijkbaar goed uit vandaag”. Nee, de gedachte is hier eerder: “M’n gulp staat zeker open!” of “Ik heb me vanmorgen toch wel aangekleed?” Paniek in plaats van zelfvertrouwen. Voor dit soort mensen is hun lijf net als een zelfgebreide trui die volgens je moeder zo leuk staat, maar waar je je doodongelukkig in voelt. Herkent u zichzelf als een Giller? Dan heb ik hier drie tips voor u:

 

Tip 1

Voelt u zich niet fit, wat stijfjes of papperig?

Eet gezond en ga naar de sportschool. Mijn motto is: zweet wat je eet.


Tip 2

Als u de functie van uw ledenmaten bent vergeten, hier een reminder:

voeten zijn er om te wassen, benen om te dansen, armen om mee te omhelzen en handen om te vullen.

 

Tip 3

Veruit de belangrijkste: uw lijf is geschapen door de Here.

Als Hij er tevreden over was, moet u het misschien ook maar zijn.

 

 

Met deze tips wordt u vanzelf een Chiller. Grote kans dat ik u dan binnenkort wel ergens tegen kom in een blote-billen-bubbelbad.

 

En Bram? Bram wil dat het zo snel mogelijk afgelopen is. Hij heeft zich namelijk herinnert wat hij met die frietjes kon doen. Tenminste die ene, die bij de rechterkant links zit. Die is wat kleiner en dikker. Het speeksel loopt hem in de mond. Was die onzin nu maar afgelopen. Het enige wat Brammetje wil is in een hoekje gaan zitten en op dat ene frietje sabbelen. Of het liefst nog op schoot. Veilig bij mama.

 

Geplaatst op: 7 november 2012

 

 

Wilt u deze column als eerste ontvangen in uw mailbox? Stuur dan een mailtje naar blog@ajlschenkel.com

Line

Vorige Vorige Overzicht Volgende Volgende

 

 

 

 

 

 
© AfterBeat | KvK 24449755
Banner
Bekijk deze website in het Nederlands
View this website in English
Volg Harm Jan op YouTube
Volg Harm Jan op Facebook
Volg Harm Jan op Twitter