BannerQuotes
Twitter Facebook YouTube
English
Ga snel naar:

Trixie

 
 

 

Het is maandag. Trixie Whitley mag de muziek verzorgen in De Wereld Draait Door, oftewel DWDD. Dit programma is live en dat is dus per definitie spannend. Zeker voor een artiest. De soundcheck is cruciaal en gelukkig mag je voor de uitzending ook al wat spelen. Leuk voor het publiek, maar vooral prettig voor de artiest. De presentator, Matthijs van Nieuwkerk, houdt een kort gesprekje met haar als introductie. Daarna krijgt ze één minuut om een nummer te spelen en te zingen. DWDD is streng: geen ‘fifteen minutes of fame’, nee, slechts één minuut en daarin moet alles kloppen. Maar je hebt dan ook wel 1,3 miljoen kijkers. Al die Nederlanders en Vlamingen die jou dan horen. En niet te vergeten; ook 1,3 miljoen potentiële kaartjeskopers voor de concerten die je in de weken daarna gaat geven. Het ultieme moment dus voor maximale promotie.

 

Maar dan gaat het mis. Er gebeurt haar waar iedere artiest voor vreest: een black-out. Ze weet het even niet meer. Op het cruciale moment is ze haar tekst en melodie volledig kwijt. Ze haspelt wat flarden Engelse klanken in de microfoon, maar daar valt zelfs voor een Nederlander geen kaas van te maken. Ze kijkt radeloos om zich heen en probeert uit alle macht houvast te krijgen bij haar bandleden. Maar haar band is als een trein op volle snelheid; die laat zich niet zomaar stoppen. Ook zij kunnen haar nu niet helpen. Dit nummer ‘Breathe you in my dreams’, wat ze al zo vaak repeteerde en zo vaak heeft gezongen, is nu een verwoestende rivier geworden die haar hulpeloos meesleurt in zijn stroom.

 

En dan die camera die alles registreert. De grote zwarte vriend die haar de duizenden bezoekers zou moeten schenken is nu haar grootste vijand geworden en grijnst haar vanuit allerlei hoeken meedogenloos aan. Iedereen is getuige van Trixies onmacht. En dan duurt één minuut heel lang. Eindeloos lang. 1,3 miljoen televisiekijkers worden plots ramptoeristen. We zien haar verdrinken. En we kunnen niets voor haar doen. Haar droom, waar ze oorspronkelijk over wilde zingen, is een nachtmerrie geworden.

 

Of toch niet?

 

Ik roep iedere muzikant op Trixies ‘minute of pain’ te bekijken. Niet zomaar. Niet om je er net zo ongemakkelijk bij te laten voelen als een gemiddelde auditie bij The Next Poptalent. En al helemaal niet voor leedvermaak; daar hebben we BN-ers voor die van hun sokkel of duikplank mieteren. Nee, om er vooral de schoonheid van te zien. Voor mij was haar optreden namelijk misschien wel een van de mooiste die ik onlangs gezien heb. Want ik zag weer echte, levende muziek.

dwdd

 

Vladimir Horowitz was een klavierleeuw. Een pianovirtuoos. En Rus. Zo’n echte met aarde onder zijn nagels, sneeuw tussen zijn tenen en een permanente Wodka kegel. Tegen de kou natuurlijk. Hij was wereldberoemd en overal geliefd. Waarom? Omdat hij fouten maakte. En niet te zuinig ook. Zijn opnames zitten vol met slippertjes en zelfs complete missers. In het vuur van zijn spel harkte hij er regelmatig naast. Maar dat is niet erg. Dat is onderdeel van het feit dat iets echt is. Zijn muziek kwam rechtstreeks uit zijn hart en zowel het rauwe als het fijngevoelige botste af en toe met de perfectie. Zijn muziek was doordrenkt van leven en bij leven horen imperfecties.

 

Wij leven in een maatschappij waarin fouten niet meer gewoon zijn. Wat we schrijven wordt automatisch gecorrigeerd door de spelling- en grammaticacontrole. Hoe we rijden wordt gecorrigeerd door de elektronica in de auto. Zelfs een corrigerende tik wordt nog gecorrigeerd door justitie. Muziek om ons heen komt uit computers. Een gemiddeld refreintje van een zangeresje is een knip-en-plak knutselwerkje van tenminste zeshonderd versies van datzelfde refreintje. Stel dat er fouten inzitten. Muziek op de radio, televisie of internet is foutloos. Zelfs de ‘live’ concerten van artiesten op cd of DVD zijn niet live, maar allemaal opnieuw ingespeeld in de studio. Zonder fouten.

 

Weet u wat ik van die muziek vind? Ik vind het doods. Het is nep, het is fake, het is levenloos. De ziel wordt er continu uitgeknipt en geplakt. Mijn stelling: een fout is goed. Ik wil geen muziek die door allerlei filters en windtunnels is gehaald. Ik wil niet dat Beyoncé playbackt en toch halverwege haar oortje uitdoet om ons te laten denken dat het live is. Ik wil geen genetisch gemanipuleerde muziek!

 

De beroemde solo van Louis Armstrong in het nummer ‘It ain’t necessarily so’ begint met een complete misser. Dat hoort iedereen, daar hoef je niet muzikaal voor te zijn. Toch deed Satchmo geen ‘alternate take’. Waarom? Omdat hij wist dat muziek pas leeft als je de breekbaarheid kunt voelen. Denk aan de slotnoot van Joe Cocker in ‘You are so beautiful’. Juist het feit dat hij die noot nét niet haalt en daarom vals zingt, maakt het één van de mooiste liedjes uit de popgeschiedenis. Als iets goed is, mag het niet perfect zijn.

 

Oké, je kunt ook overdrijven. Op mijn eigen eindexamen jazzcompositie ging er zoveel fout dat ik mijn eigen muziek niet meer herkende. Een zaal vol met familie, vrienden en bekenden die je een schitterend concert wilt geven. En dan blijkt dat het slechtste concert ooit te worden. Dat is ook weer niet de bedoeling. Maar het geeft wel de ultieme motivatie om door te gaan. Als alles al goed is, waarom zou je het dan nog een keer spelen? Het was ook precies de reactie van Trixie na haar wat ongelukkige optreden: “Ik zou het zoooo graag nog een keer spelen.” Precies. Dat is de kern. Het feit dat het nog niet goed is maakt dat je muziek blijft spelen. Zelfs als iedereen het prachtig vindt, mag een artiest nooit tevreden zijn en moet hij of zij het altijd nóg iets beter willen doen. Het streven naar perfectie is waar muziek om draait. Niet de perfectie zelf. Die is dodelijk.

 

Ik wil weer echte muziek die klinkt zoals het leven zelf is; vol imperfecties. Muziek die leeft en bruist van echtheid en oprechtheid. Ik wil Beyoncé halverwege het volkslied in huilen uit zien barsten, omdat ze bang is voor die ene hoge noot. Ik wil Trixie.

 

Trixie, dank je wel! Jij hebt weer even laten zien hoe echt muziek kan zijn. Ik hoop dat jouw muziek niet perfect zal worden, maar dat het blijft leven. Je zult het zelf een vreselijke ervaring hebben gevonden, maar ik ben nog nooit zo nieuwsgierig geweest naar een concert. En velen met mij. Dank je wel dat je het even niet meer wist. Je hebt ons weer laten zien dat er nog echte muziek bestaat. Levend. Strevend naar perfectie. In de hoop dit nooit te bereiken.

 

 

Geplaatst op: 22 februari 2013

 

Wilt u deze column als eerste ontvangen in uw mailbox? Stuur dan een mailtje naar blog@ajlschenkel.com

Line

Vorige Vorige Overzicht Volgende Volgende

 

 

 

 
© AfterBeat | KvK 24449755
Banner
Bekijk deze website in het Nederlands
View this website in English
Volg Harm Jan op YouTube
Volg Harm Jan op Facebook
Volg Harm Jan op Twitter