BannerQuotes
Twitter Facebook YouTube
English
Ga snel naar:

Vurige Vangelis

 
 

 

Het is vrijdag 27 juli 2012. De opening van de Olympische Spelen. De hele wereld zit aan de buis gekluisterd om te zien hoe het Verenigd Koninkrijk haar eigen koningin uit een helikopter lazert. Wel vergezeld door James Bond, dus verzekerd van een veilige landing. Dat dan weer wel.

 

Ook krijgen we een overzicht te zien van de rijke geschiedenis van de Britten. Prachtig allemaal, maar wel uit ver verleden tijd. Paul McCartney wordt ook nog onder het stof vandaan gehaald om de klassieker ‘Hey Jude’ door het stadion te kraaien. Zo vanachter de rollator op de pianokruk gesjoeld. Maar wel met een verse vrouw en een nieuwe crèmespoeling. Dat dan weer wel.

 

Men zegt weleens van Griekenland (de uitvinder van de Spelen): het heeft een rijke geschiedenis, maar geen toekomst. Ik zeg niet dat dit ook voor het Verenigd Koninkrijk geldt, maar het is wel opvallend dat onze overburen hun verleden zo buitensporig koesteren en knuffelen. Hun grondwet is bijna 800 jaar oud en hun koningin ook zoiets. Rechters dragen pruiken en schoolkinderen een uniform. Dat is niet echt volgens de laatste mode. Ze rijden links, stemmen rechts en als ze zich vervelen beginnen ze een oorlog (ze hebben het dubieuze record van één oorlog per tien jaar). Ze hebben drie helden: Shakespeare, Churchill en Beckham. Shakespeare – of in het Nederlands ‘Schudspier’ genaamd – was de Engelse versie van Johan Cruijff: niemand begreep wat hij zei, dus was het kunst. Churchill blafte al sigaren rokend ‘Great Britain’ twee oorlogen door. Beckham is een niet heel erg mannelijke diva die zijn eigen lijf voor ruim 150 miljoen heeft weten te verzekeren. Ter vergelijking: voor dezelfde prijs kun je zes billen van Jennifer Lopez krijgen. Ik weet wel wat ik kies…

 

Tijdens de opening van de Olympische Spelen was dit keer ook een rol weggelegd voor een ander Brits icoon: Rowan Atkinson, alias Mr. Bean. Als knullige orkestknaap stal hij de show achter een synthesizer, terwijl hij met het London Symphony Orchestra ‘Chariots of Fire’ speelde van Vangelis.

 

Dit muziekstuk komt uit de gelijknamige film uit 1981 over Britse atleten op weg naar de Spelen van 1924. Weer echt iets Brits dus: muziek uit een oude film over een nog ouder verhaal. Sowieso is elektronische muziek een opmerkelijke keus voor een film over de jaren twintig, maar tegenwoordig ook nog eens zwaar achterhaald. Het is zó jaren tachtig. Maar ja, Paul McCartney zong ‘Hey Jude’. Dat is nog ouder (1968) en heeft echt niets maar dan ook helemaal niets met de Olympische Spelen te maken. ‘Chariots of Fire’ heeft tenminste nog een link met de Olympische Spelen. Dat dan weer wel.

Bean

 

Oké, gebrek aan muzikale creativiteit bij de organisatie van de Spelen, dat is zeker, maar er is ook gebrek aan muzikale creativiteit bij de componist, de Griek Vangelis (eigenlijk heet hij Evanghelos Odysseas Papathanasiou, maar dat is niet echt een blitse artiestennaam). Laten we het muzikale materiaal even ontleden.

 

Er zijn twee thema’s te onderscheiden. Laten we ze A en B noemen. Beide thema’s bestaan uit elk vier maten. Thema A bestaat voornamelijk uit een ‘motiefje’; een bepaalde vaste volgorde van noten. In thema A zit drie keer dit motiefje (in drie van de vier maten). Dat is best heel veel. Thema B kent een iets ander motiefje (eigenlijk een omkering van het A motief), maar ook dat motiefje komt drie keer voor. ‘Wat is nu het probleem?’ hoor ik u denken. Wel, wat ik feitelijk wil zeggen dat van elke vier maten die onze Moussakamakker schrijft er drie achter elkaar hetzelfde zijn. Elke vier maten worden ook weer herhaald, dus ongeveer hetzelfde als iemand die acht zinnen uitspreekt, waarvan er zes identiek zijn. Dat is een beetje raar. Het hele stuk is opgebouwd uit vijf keer die acht zinnen (drie keer A, twee keer B), dus in totaal bestaat het hele stuk uit een herhaling van dertig keer hetzelfde motief, afgewisseld met maar liefst tien keer iets anders. Het zal u niet verbazen dat die ‘tien keer iets anders’ ook weer tien keer exact hetzelfde is. Om precies te zijn heeft onze Tzatzikituffer drie ‘lousy’ maatjes geschreven en herhaalt dit eindeloos tot hij aan de veertig zit. Dit drijft mij tot wanhoop. Wat een gebrek aan creativiteit! Waren het nu nog spannende motiefjes, maar nee, voordat de muziek begonnen is, weet je al hoe het afloopt. Drie-en-een-halve minuut ellende pijnigt mijn muzikale hart. En dan denk je dat je alles gehad hebt. Maar nee, bij iedere medaille uitreiking drong de muzikale infantiliteit van die Gyrosgabber in de hoofden van de adrenalinedronken atleten. Dat gebeurde 312 keer! Dat betekent dat in twee weken Spelen bijna tienduizend keer dat vreselijke thema heeft geklonken! Bij onze hockeydames en onze zeilert Dorian. Bij onze wielerwinner Marianne. Bij onze zweefneef Epke. En zelfs tweemaal bij onze zwembak-en-braadboter Ranomi Kromowidjojo!   

 

Ik wil voorstellen om Griekenland uit de EU te knikkeren. En uit de Euro. En de UEFA. En het songfestival. Niet omdat ze bankroet zijn. Of omdat ze overal knoflook in doen (dat doen ze uit angst voor vampiers). Nee, puur en alleen om het feit dat Vangelis ‘Chariots of Fire’ heeft geschreven. Een muzikaal dieptepunt dat als hoogtepunt is gepropageerd door Britse muziekminkukels en andere onbenullen. Elton John werd uit de organisatie van de Spelen geknikkerd, maar ik weet zeker dat hij met betere muziek was gekomen. Niet met een vurige Vangelis. Niet met een bejaarde Beatle of een ander fossiel. Hij zou gedaan hebben wat hoort bij zo’n groot evenement: nieuwe muziek maken. Geen onbegrijpelijke muziek a la Shakespeare. Of met trommels en kanonnengebulder a la Churchill. Nee, een superkek eigentijds nummer en dan uitgevoerd door een hippe chick als Jennifer Lopez. Met zes billen.

 

Ik nodig u uit om nog één keer ‘Chariots of Fire’ te luisteren. En daarna nooit meer. Al smeekt heel de wereld er om, u moet dan volhouden als een echte weigerambtenaar. Al krijgt u tien euro per motiefje, blijf net zo pertinent nee schudden als een jaknikker ja knikt. Nooit meer ‘Chariots of Fire’. Nooit meer Vangelis. Behalve als Rowan Atkinson het speelt. Dat dan weer wel.

 

Geplaatst op: 14 november 2012

 

 

Wilt u deze column als eerste ontvangen in uw mailbox? Stuur dan een mailtje naar blog@ajlschenkel.com

Line

Vorige Vorige Overzicht Volgende Volgende

 

 

 

 

 

 
© AfterBeat | KvK 24449755
Banner
Bekijk deze website in het Nederlands
View this website in English
Volg Harm Jan op YouTube
Volg Harm Jan op Facebook
Volg Harm Jan op Twitter